Reditelj cije je filmsko delo okoncano provokativnim i znacajnim 'setovima' igranih filmova – najpre 'Dekalog' iz osamdesetih , potom i 'Tri boje:plavo,belo,crveno' iz devedesetih godina, snimljenih pod konac života Kšištofa KJEŠLOVSKOG, zastupljen je na FESTIVALSKOM PROGRAMU takodje sabirkom svojih filmova, dokumentaraca iz sedamdesetih.To su bile godine previranja,preloma i – nanovo – nemira u poljskom društvu,vreme ispitivanja i preispitivanja politickog i etickog,pada ideologije koju je vazalni i 'satelitski' položaj prema Jacem Bratu, Sovjetskom Savezu, bio nametao, doba cije sukobe i raskide beleži,istražuje i umetnickim delom predstavlja – DOKUMENTARNI FILM. Najbliži životu, dokumentarac je tih godina u Poljskoj poreuzeo ulogu onoga što bi katolicanstvo upucivalo na korak ispovedanja pred dušebrižnikom a život pred – sobom i Bogom, i - pocesto, pred Partijom.I baš u godinama kada pucaju sve veze kojima je društvo kaceno za poratne stubove življenja (kraj rata a neodredjena ideološka usmerenost naroda i zemlje; sloboda a život u nemaštini,onkraj gladi; pokušaji oslobadjnja od stega komunizma i tutorstva mirnodopskog okupatora – Sovjetskog Saveza...), u to hirovito i rovito vreme, poljski dokumentarni film otkriva novo prostranstvo kojim pocinje da hodi: od putopisa i 'traveloge' flaertijevskog tipa zalazi u ambise i 'predele duše' danteovskih traženja, od eksterijera slikovitih i egzoticnih krajeva, do 'inetrijera' i krajolika svesti i savesti, mišljenja i emocija svedenih na sintagmu: dokumentarac i kinematografija MORALNE ANKSIOZNOSTI. Jedan od najdarovitijih u filmskom predstavljanju iskušenja etike i predstavljanju 'straha od istine', bio je Kšištof KJEŠLOVSKI.

Djak škole iz Lodja, fakulteta gde se film ucio upravo na temeljima njegove dokumentarnosti i dokumentaristicke fakture (ili – frakture), Kješlovski je pod kraj studija,1969. godine snimio prvi od niza filmova kojima zapocinje izlaganje životopisa (kako je naslovom odredio jedan od svojih filmova – 'Curriculum Vitae,životopis'), izložio je svoj grad – Lodj – unakrsnim pogledima ciji je okvir dokumentarac 'Iz grada Lodja'. Vidljivo je nastojanje autora da, shodno opredelenju koje se pretvaralo u pokret - zebnja u duši, povod za film – stane ' opisivati realnost', kako kažu tumaci Kješlovskog 'a ne njenu idealizovanu verziju koju su nametali komunisti.'

Tokom 70-ih iz istaknutog opredelenja autora dokumentarnih filmova razvila se – 'kinematografije moralne anksioznosti ciji je cilj bio da pobudi društvenu i moralnu svest'. Isti krug znacenja nosi i primedba kako su 'igrani filmovi Kješlovskog nastali iz njegovih dokumentaraca...kako su snimani po dokumentaristickim principima, pošto se razvijaju oko IDEJA a ne oko AKCIJA.'Sam autor, pak,govorio je da 'svi njegovi filmovi (osim možda jednoga,'Radnici 71.') govore o pojedincima a ne o politici', iako je svaki od njih bio smišljen i otvoren 'da snažno odrazi politicku klimu vremena'.

O uticaju i zalogu škole i školovanja u životu ovog sineaste i nespokojnog coveka, on sam kaže – kljuc za pristup Kješlovskom – ispovednu poruku kakva se, obicno, ostavlja za konac života:
'Filmska škola me je naucila kako da gledam na svet. Pokazala mi je da život postoji i da u tom životu ljudi govore, smeju se, zabrinuti su, pate, kradu...da se sve to može fotografisati i da se iz svih tih fotografija može ispricati prica. Nisam to znao ranije.

...a jedina stvar koju ja,i niko drugi,mogu nazvati zaista svojom – jesu moj život i sopstveno gledišete.Trebalo mi je mnogo, mnogo godina da dodjem do tog zakljucka', kaže Kješlovski dok iza svojih, teških naocara gleda, misaon i tih, na ono što ce postati filmovi:

1.IZ GRADA LODJA , 1969, 17 minuta
2.REFREN, 1972, 10 min
3.BOLNICA, 1967, 21 min
4.SA STANOVIŠTA NOCNOG PORTIRA, 1977, 17 min
5.SEDAM ŽENA RAZLICITOG UZRASTA, 1978, 16 min
6.PODZEMNI PROLAZ, 1973, 30 min – kratki kgrani.